Bladmuziek wordt in verschillende sleutels geschreven om rekening te houden met variërende toonbereiken op instrumenten zonder overmatige hulplijnen buiten het systeem. Hoewel violinsleutel en bassleutel de meest gebruikte zijn bij orkestinstrumenten, gebruiken middelhoog instrumenten zoals viool, cello en baspozaun tenorsleutel en altosleutel.
Verplaats het sleutelsymbool één lijn naar beneden. Tenor- en altosleutel worden aangeduid met hetzelfde symbool; de plaatsing van het symbool op het vijflijnige systeem bepaalt de sleutel. In tenorsleutel rust het midden van het symbool op de vierde lijn (geteld van onder naar boven), bij altosleutel op de middelste lijn.
Verschuif eventuele kruisjes of molletjes in de toonsoort één lijn naar beneden (of ruimte, als de toekenken op ruimtes rusten). In tegenstelling tot muziek voor transponerende instrumenten, blijft de toonsoort hetzelfde wanneer alleen de sleutels worden gewisseld.
Schrijf elke noot één lijn of ruimte lager dan de oorspronkelijke plaatsing op het systeem. Hoewel gewijzigd, moeten alle noten binnen het fragment hetzelfde relatief aan elkaar blijven, dus vertaal op deze manier om het proces minder arbeidsintensief te maken. Het nieuwe geschreven fragment zal lager op het systeem verschijnen maar zijn oorspronkelijke vorm behouden.
Denk omhoog als je moeite hebt met het wennen aan de altosleutel of geen tijd hebt voor een geschreven transpositie. Midden-C ligt in tenorsleutel op de vierde lijn en in altosleutel op de middelste lijn, dus speel de corresponderende noten twee stappen hoger dan ze geschreven staan.
Speel het fragment in de nieuwe sleutel om te controleren of je correct hebt getransponeerd. Als een noot onjuist klinkt, check het originele fragment en kijk wat de toonhoogte zou moeten zijn ten opzichte van de omringende noten. Zorg ook dat je geen toekenken hebt gemist.