Sinds de 17e eeuw schrijven westerse componisten muziek gebaseerd op majore en mineure schalen. Meestal verandert een componist de toonsoort, of moduleert, tijdens een stuk. Een stuk dat begint in A-mineur heeft vaak een contrasterend deel in C-majeur. Het verschil tussen majore en mineure schalen ligt in de rangschikking van halve tonen. Je kunt een halve toon op een piano makkelijk zien: elke twee toetsen die elkaar aanraken zijn een halve toon uit elkaar. Terwijl er maar één vorm van de majore schaal is, met halve tonen tussen de derde en vierde noot en tussen de zevende en achtste noot, zijn er drie vormen van de mineure schaal.
In de natuurlijke mineure schaal treden halve tonen op tussen graad twee en drie en tussen graad vijf en zes. Een A-natuurlijke mineure schaal bevat de noten A, B, C, D, E, F, G en A. De halve tonen liggen tussen B en C en tussen E en F.
Harmonische mineure schalen bevatten halve tonen tussen graad twee en drie, vijf en zes, en zeven en acht. Een A-harmonische mineure schaal bevat A, B, C, D, E, F, Gis en A. De toon-en-een-halve tussen de zesde en zevende noot geeft het een speciale, bijna Midden-Oosterse kwaliteit.
Melodische mineure schalen zijn ongewoon omdat de stijgende vorm anders is dan de dalende vorm. Een stijgende A-melodische mineure schaal bevat de toonhoogtes A, B, C, D, E, Fis, Gis en A. De halve tonen liggen tussen B en C en tussen Gis en A. De dalende A-melodische mineure schaal heeft de toonhoogtes A, G, F, E, D, C, B en A, precies hetzelfde als de natuurlijke mineure schaal.