Oorspronkelijk verworpen door consumenten tijdens de jaren 30, hebben vinylplaten een lange levensduur genoten, zodra de markt ze omarmde. Zelfs het avontuur van compact disc technologie tijdens de jaren 80 faalde het formaat te doden, wat favoriet blijft onder audiophielen die het "warmer klinkend" vinden – en, door implicatie, een superieure luisterervaring. Grotendeels beperkt tot nijmarkten, als dansmuziek, omvat vinyl een klein deel van huidige releases. Eén feit lijkt echter duidelijk – berichten over vinyls vroege dood blijken voorbarig.
Opnamen en afspelen van geluiden werd haalbaar in 1877, met Thomas Alva Edison's uitvinding van de fonograaf. Echter, Edison's technologie steunde op wascilinders die na een paar keer afspelen nutteloos waren. Deze situatie verbeterde in 1887, toen Emile Berliner een nieuw opnamesysteem patenteerde dat een platte schijf gebruikte. Berliner's innovatie maakte het mogelijk om de technologie massaal te produceren en voorbij de status van noviteit te tillen.
Massaproductie van opgenomen muziek onderging nog een grote verandering in 1930 toen RCA Victor de eerste beschikbare vinyl langspeelplaat uitbracht. Het nieuwe product was bedoeld als upgrade van schellakschijven die op 78 omwentelingen per minuut speelden. RCA's platen speelden op 33 1/3 rpm, en waren geperst op 12-inch flexibel plastic. Echter, gebrek aan betaalbare afspeelapparatuur doemde het product, samen met onwilligheid om geld uit te geven tijdens de Grote Depressie.
Langspeelplaten bleven het heersende formaat in 1948 toen Columbia Records de eerste succesvolle 12-inch schijf introduceerde, effectief de moderne opname-industrie lanceren. Columbia's schijf gebruikte microgolven, die vier keer kleiner waren dan die van 78s – wat tot 30 minuten speeltijd per zijde toeliet. Vinylplaten speelden ook met minder oppervlaktegeluid en braken minder gemakkelijk dan schellak, het sleutelmateriaal voor 78s.
Ongemoeid door zijn falen om de langspeeltechnologie te domineren, introduceerde RCA Victor een concurrerend vinylformaat. De 7-inch Extended Play (EP) schijf draaide op 45 rpm, en emuleerde de speeltijd van 78s. In 1950 was het 33 1/3 LP-formaat echter standaard voor albums, ontworpen om 40 tot 45 minuten van een artiest's beste materiaal te tonen. Platenlabels reserveerden het 7-inch formaat voor "singles," die één nummer per zijde promooten, terwijl EPs minder algemeen werden.
Scepticisme van audiophielen over compacte schijven, die het definerende formaat werden tijdens de jaren 80, heeft altijd ten minste een nijmarkt voor vinyl gewaarborgd. De realiteit is echter dat de meeste platen nog steeds op gerecycleerd vinyl geperst worden, wat een veelvoorkomende kostenbesparende maatregel werd tijdens de jaren 70. Om dergelijke kwaliteitsklachten te compenseren, hebben bands als Mission Of Burma albums uitgegeven op 180- tot 220-gram "virgin" vinyl – wat meestal gereserveerd is voor heruitgaves van klassiek materiaal.