De banjo zoals we hem vandaag kennen is afstammelijk van ontwerpen die in Amerika arriveden via Afrikaanse slaven. Hoewel het geassocieerd wordt met country- en bluegrassmuziek, is de banjo in andere muziekvormen steeds populairder geworden, waaronder moderne jazz en rock. De charakteristieke twang van de banjo is het resultaat van een combinatie van trommelgrootte, brug, algemene constructie en, het meest belangrijk, de snaren, die in aantal variëren afhankelijk van het type banjo.
Alle banjo's hebben de eerste vier snaren. Ze diepen in toon van onder (dichtst bij de grond wanneer de banjo vastgehouden wordt) naar boven: D-B-G-D. De onderste D (meestal geschreven als 'd') snaar is de dunste en hoogste toon van de vier snaren, en de bovenste D is de dikste en diepst klinkende. Deze vier noten dekken niet de volledige muzikale schaal die bereikbaar is met een vier-snarige banjo. Het manipuleren van de snaren op de bunden (dunne metalen lijnen onder de snaren) nabij de nek van het instrument stelt deze vier noten in staat om alle noten van de muzikale schaal te worden, uitgestrekt over verschillende octaven.
Bijna zo algemeen in Amerika als de vier-snarige banjo is de vijf-snarige banjo. De vijfde snaar, een G-snaar, loopt niet helemaal de nek van de banjo op zoals de andere snaren, en hoewel het onder de diepst klinkende snaar zit, past het niet in de dalende toonladder zoals D-B-G-D. Deze snaar loopt van de brug alleen tot de vijfde bund van de nek, en heeft zijn eigen stemmechaniek daar bevestigd. De klank van de snaar is hoog en dissonant, en is een geluid nauw geïdentificeerd met bluegrass en 'old-time' muziek (zoals in de soundtrack van 'O Brother Where Art Thou?'). Er zijn veel verschillen tussen de vier- en vijf-snarige banjo's. Ze worden als volledig verschillende instrumenten beschouwd voor volledig verschillende muziek.
Een van de zeldzamere typen banjo's die nog steeds een gepassioneerde volgeling heeft is de zes-snarige banjo. De zes-snarige banjo gaat bij veel andere namen, waaronder guitanjo, guitjo, ganjo, banjitar, of bantar. Meeste van deze namen wijzen op de unieke eigenschap die de zesde snaar aan een banjo geeft. De zesde snaar creëert iets wat lijkt op een huwelijk tussen een banjo en een gitaar. Met de nek van de gitaar en de trommel van een banjo, klinkt het als een banjo maar wordt het als een gitaar gespeeld, met de snaren E-A-D-G-B-E, in plaats van de standaard banjo snaren D-B-G-D.