J.R.R. Tolkien En Muziek: Wat De Archieven Eigenlijk Zeggen
Kort antwoord: Geen gedocumenteerde bewijzen bestaan van Tolkien's persoonlijke luistergewoontes, favoriete componisten, of meningen over hedendaagse muziek. Hij was een filoloog en mythenmaker — geen musiekcriticus.
Wat We Wel Weten
- Liturgische muziek: Als toegewijde katholiek bezocht hij dagelijks de Latijnse mis; Gregoriaans zang was zijn sonische basislijn.
- Volkstraditie: Hij hield van Engelse volksliedjes — verzamelde ze, refereerde ernaar in The Lord of the Rings (bijv. "The Man in the Moon Stayed Up Too Late").
- Poëzie als muziek: Zijn verzen gebruiken strikte meter, alliteratie, en riem — oraal-formuleuze technieken. Hij "hoorde" zijn gedichten voordat hij ze schreef.
- Donald Swann samenwerking: Hij keurde Swann's The Road Goes Ever On (1967) goed — 7 liedjes uit LOTR — en nam een lezing op voor de LP.
- Afkeer van "programmuziek": In brieven bekritiseerde hij muziek die probeerde zijn verhalen noot-voor-noot te "illustreren" (hij prefereerde geïnspireerde onafhankelijkheid).
Wat We Niet Weten
- Luisterde hij naar Beethoven? Jazz? The Beatles? (Hij stierf in 1973; de Beatles splisten in 1970 — mogelijk maar ongedocumenteerd.)
- Speelde hij een instrument? Geen bewijs.
- Had hij een "favoriete" componist? Nooit aangegeven.
De Les
Tolkien bouwde talen met fonetische schoonheid — zijn muziek was taalkundig. Toen hij schreef "Sing all ye joyful," had hij geen soundtrack nodig. De fonologie de muziek.