De cello ontwikkelde zich in Noord-Italië in de late 15e eeuw uit eerdere basviolen (genaamd bassi da braccio of violoncello da spalla). De moderne vorm werd vastgelegd in de 17e–18e eeuw door Italiaanse luthiers:
Zij vergrootten het lichaam, verlengden de hals, verbeterden versterking en standaardiseren bogentechniek. In de 1700s was de cello een kern orkest- en solo-instrument.