Een 128ste noot (Brits: semihemidemisemiquaver) vertegenwoordigt 1/128 van de duur van een hele noot. Het is de kortste algemeen genoteerde nootwaarde in Westerse muziek – hoewel "algemeen" genadig is.
Bij een matig tempo van 120 BPM (kwartnoot = 1 slag):
Bij 160 BPM: ~9,4 ms. Bij 60 BPM: ~31 ms.
Een enkele 128ste noot bij uitvoeringstempo registreert als een percusieve "klik" of "tik" – nauwelijks een toonhoogte, meer een articulatie. Het is het geluidsequivalent van een camerasluter. In context creëert een reeks ervan een vervaagde, schitterende textuur in plaats van duidelijke tonen.
Geschreven met een gevulde nootkop, steel en vijf vlaggen (of vijf balken als gegroepeerd). Dat is veel inkt voor een fluistering van geluid.
Praktisch uitgangspunt: bij elk redelijk tempo is een 128ste noot functioneel ononderscheidbaar van een gracesnoot of acciaccatura. Componisten gebruiken ze voor visuele precisie of theoretische volledigheid – niet omdat het publiek ze kan volgen.