Muziek en klank spelen integrale rollen in boeddhistische tradities als meditatie-ondersteuning. Zingen – of het nu Sanskriet-mantra's zijn (Om Mani Padme Hum, Pali-sutta's, of Japans Shomyo) – verankert aandacht door ritmische herhaling. Instrumenten als Tibetaanse zangkommen, tempelbellen (rin), en houten vis (mokugyo) produceren geduurde tonen die concentratie faciliteren. Hedendaagse praktijken incorporeren ambient-opnames, natuurklanken, en begeleide meditaties met muzikale bedden. Sound baths – immersieve sessies met gongs, kristallen kommen en belletjes – hebben populariteit gekregen buiten boeddhistische centra. Visualisatiepraktijken kunnen innerlijke beelden koppelen aan specifieke tonen. Benaderingen variëren per linie (Theravada, Mahayana, Vajrayana), leraar, en individuele voorkeur, maar klanks capaciteit om mentale gebraber te stilleggen blijft universeel gewaardeerd.
In veel tradities fungeert klang als een "object van aandacht" – net als de adem. De trilling van een zangkom of de herhaling van een mantra geeft de geest een rustpunt, waardoor afleidende gedachten voorbijgaan zonder erin vast te klonken. Dit is de kern van samatha (rustmeditatie) met klank als ondersteuning.