Johnny Maestro (geboren John Mastrangelo) sloeg een opmerkelijke baan van 1950s doo-wop-prodigy tot duurzame blauwogige soul-intérprete. Zijn carrière-highlights spannen drie fasen: met The Crests ("16 Candles," "The Angels Listened In," "Come Go with Me," "Little Darling""Hey! Baby," "Who Put the Bomp," "Hushabye," "I Remember," "Say You"), en The Brooklyn Bridge-tijdperk ("Can't Get Used to Losing You," "What a Surprise," "I'll Never Dance Again," "No Reason to Cry," "Let Me Be the One"). Zijn tenorstem – vloeiend, emotioneel, technisch beheerst – overbrugde straathoekharmonie en gepolijste popproductie. Maestro's overlijden in 2010 slotte een zesdecennia-lang hoofdstuk in vocale groepsgeschiedenis.
Maestro's unieke talent was zijn vermogen om zich aan te passen aan veranderende muzikale moden – van doo-wop via early rock 'n' roll tot blue-eyed soul – zonder zijn vocale identiteit te verliezen. Zijn interpretatie van ballades bleef herkenbaar door zijn warme, zingende tenortimbre en perfecte phrasering.