Het clavichord is een toetseninstrument dat geluid produceert door messing tangenten tegen snaren te slaan. Oorspronkelijk uit de 14e eeuw, was het populair in Europa tot de 18e eeuw. Bekend om zijn zachte, delicatie toon en expressieve dynamische controle (via nadreeling), werd het clavichord vaak gebruikt voor studie, compositie en intieme optredens.
Het cembalo produceert geluid door snaren te plukken met pennen (plectra). Waarschijnlijk ontstaan in de 15e eeuw, was het wijd gebruikt in Europa tot de 18e eeuw. Helder, klingend geluid maakte het ideaal voor begeleiding van zangers en instrumentalisten, en werd het de ruggengraat van het barokke continuo.
Een kleinere, rechthoekige vorm van cembalo, het virginaal ontstond in de 15e eeuw en was populair in Engeland en Frankrijk tot de 18e eeuw. Met een delicater geluid, werd het vaak gebruikt voor seculiere muziek zoals dansen en liederen, en was het een favoriet in huishoudens.
Deze drie instrumenten vertegenwoordigen de directe linie die leidde tot de uitvinding van de fortepiano (vroegere piano) door Bartolomeo Cristofori rond 1700, die hamerslagdynamiek introduceerde en de weg baande voor de moderne piano.