Voordat elektrische pickups bestonden, had gitaristen volume nodig om door hoorns, banjo's en lawaaierige menigten heen te snijden. De oplossing was geen elektriciteit – het was metaalkegels. De resonatorgitaar, uitgevonden in de late jaren '20, gebruikt een of meer gedraaide aluminium kegels (resonatoren) in de corpus om snaartrillingen mechanisch te versterken. Geen batterijen, geen amps, puur natuurkunde.
De brug zit op een "biscuit" (enkele-kegel) of "spin" (drie-kegel) die snaarbeweging direct naar de kegel(s) overbrengt, die fungeren als luidspakermembranen. Het resultaat: een luid, penetrerend, metallisch timbres dat projiceert als een trompet. Vroegere modellen waren metaal-corps (National, Dobro); later houten versies verwarmden de toon.
Resonators kosten meer dan standaard akoestische gitaars en vereisen gespecialiseerde setup. Maar hun stem – tegelijkertijd oud en futuristisch, houten en metallisch – blijft onvervangbaar. In een tijd van digitale modellering zijn ze een herinnering dat de meest overtuigende versterking soms puur mechanisch is.