De viool staat niet op zichzelf – het is de sopraanstem van een rijk instrumentenfamilie. Hier zijn vijf snaarinstrumenten die zijn DNA delen, elk met een eigen karakter en muzikale rol.
Iets groter dan de viool en een kwint lager gestemd (C–G–D–A), levert de altviool een donkerder, zachter timbre. Het is de harmonische kit in strijkkwartetten en de binnenstem van het orkest, vaak over het hoofd gezien maar essentieel.
Gespeld met het instrument tussen de knieën, klinkt het cello een octaaf onder de altviool. Zijn rijke, resonerende stem vormt de baslijn in orkestwerken en zingt opvluchtende melodieën in concerten en kamerstukken.
Uitstijgend boven de zes voet is de contrabas de laagst gekochte gebogen snaar in het moderne symfonieorkest. Naast klassiek is het de hartslag van jazz, rockabilly en talloze folktradities.
Fysiek identiek aan de viool, wordt de "fiddle" gedefinieerd door speelstijl en opstelling. Platere bruggen, alternatieve stemmingen en improvisatietechnieken dienen folk, bluegrass, Keltisch en countrygenres waar ritme en ornamenten heersen.
Verticaal op de schoot gespeeld met een boog vastgeklikt tussen de twee snaren, produceert de erhu een huiverwekkend, vocals timbre. Centraal in Chinese traditionele muziek, steeds vaker te horen in filmscores en cross-genre collaboraties.
Van het concertzaal tot de kroegsessie tot het Beijing opera-huis, bewijzen deze instrumenten dat de ontwerppincipes van de viool een wereld van sonic diversiteit hebben geïnspireerd.