Wolfgang Amadeus Mozart, als compositors door heel Europa, gebruikte Italiaans voor alle tempo-, dynamiek-, en expressiemarkeringen — allegro, andante, crescendo, forte, piano, adagio, en talloze anderen. Italiaans was de lingua franca van Europese muziek, zodat muzikanten van Wenen tot Londen tot Napels partituuren met gedeelde precisie konden interpreteren. Deze conventie, geworteld in de Italiaanse oorsprong van opera en vroege notatie, blijft standaard in klassieke muziek vandaag.