Johannes Brahms's "Wiegenlied," Op. 49, No. 4 (1868)—universeel bekend als Brahms's Wiegenlied—is gecomponeerd voor solo piano. Dat is het. Eén instrument.
Het stuk's bedrieglijke eenvoud—een zachte wiegelende 3/4 maat, een melodie van kinderlijke zuiverheid, harmonieën die ademen als een slapend kind—is precies waarom het het definitieve wiegenlied werd. Brahms schreef het voor zijn vriendin Bertha Faber bij de geboorte van haar tweede zoon, noemde de kind Johannes. Het oorspronkelijke manuscript draagt de toewijding: "Für B.F."
Hoewel talloze arrangementen bestaan (orkest, speldoos, gitaar, koor, synthesizer), is de ur-tekst een solo piano-miniatuur—bewijs dat de diepste troost vaak de minste noten vereist.