De waldhoorn heeft geen schuif. Het gebruikt draaikleppen (meestal drie of vier) om toonhoogte te veranderen. Wanneer een klep ingedrukt wordt, leidt het de lucht door extra buiswerk, wat het instrument verlengt en de harmonische reeks verlaagt. Dit stelt de speler in staat om chromatische noten over de brede reeks van de hoorn te bereiken.
Daarentegen gebruikt de bas een schuif — een uitschuifende U-vormige buis die de speler uit- en instuift om de effectieve lengte van het instrument te veranderen, wat de toonhoogte continu verandert.
Beide zijn koperen instrumenten, maar hun toonhoogte-veranderingsmechanismen definiëren hun speeltechnieken en muzikale rollen.