De xylofoon's heldere, snijdende timbre vindt thuishaven in verrassend diverse ensembles.
Saint-Saëns's Danse Macabre (skeletdans), Rimsky-Korsakov's Scheherazade (glitterende texturen), en talrijke 20e-eeuwse werken gebruiken de xylofoon voor vonk, humor, en ritmische precisie.
In Guatemala, Mexico, en daarbuiten, deelt de xylofoon het podium met marimba's, vibrafonen, en trommels in grote traditionele ensembles – gemeenschapsmuziek op zijn meest levendige.
Virtuozen als Evelyn Glennie en Keiko Abe hebben de xylofoon verheven tot een serieus concertinstrument, met concertocommissies en solo-albums.
Van Red Norvo's swing vibes tot Afro-Cubaanse charanga, van Steve Reich's minimalisme tot filmscores – de xylofoon past zich aan. Haar percussieve aanval en vaste toonhoogte maken het een kameleon over genres.
Waarhelderheid en helderheid nodig zijn, antwoordt de xylofoon.