In het boek Openbaring blazen zeven engelen zeven trompetten, wat een cascade van goddelijke oordelen ontketent die in erns toenemen – elk een oproep tot beroute die ongehoord blijft, kulminerend in Gods definitieve overwinning.
Hagel en vuur gemengd met bloed treffen de aarde, verbranden een derde van de bomen en al het groene gras.
Een brandende berg geworpen in de zee verandert een derde in bloed, doodt een derde van de zeeleven, vernietigt een derde van de schepen.
Een grote ster, Wormwood, valt uit de hemel, vergiftigt een derde van de zoetwaterbronnen, wat veel doden veroorzaakt.
Een derde van de zon, maan en sterren wordt verduisterd, wat het licht drastisch reduceert.
Sprinkhanen uit de Afgrond plagen de mensheid vijf maanden lang (geen dood, alleen agonie). Toch geen berouw.
Vier engelen losgelaten vanaf de Eufraat leiden een 200-miljoen sterke cavalerie die een derde van de mensheid doodt met vuur, rook, zwavel. Overlevenden weigeren nog steeds berouw.
De laatste blaas: luiden stemmen in de hemel verkondigen dat de koninkrijken van de wereld Christus' zijn geworden. Hij zal in eeuwigheid heersen. Gods eeuwige koninkrijk is vestigd.
De trompetten passen in Openbaring's narratief van kosmisch conflict, goddelijk oordeel en uiteindelijke verlossing van Gods soevereiniteit. Ze vertegenwoordigen niet puur vernietiging maar een volhardende, genegeerde oproep tot berouw – eindigend in de overwinning van de getrouwen.