Nee, Gregoriaans zang heeft geen inherente of traditionele kleurassociatie. Het is een vorm van monofone, onbegeleide heilige zang die zich ontwikkelde in de middeleeuwse Rooms-Katholieke Kerk (9e–10e eeuw en later).
Het idee van "kleur in muziek" verwijst meestal naar timbre (klankkleur) of, in zeldzame gevallen, synesthesie — een neurologische toestand waarbij stimulatie van één zintuig (horen) ongewild een ander activeert (kleuren zien). Sommige synestheten rapporteren kleuren te zien bij bepaalde akkoorden, toonladen, of intervallen, maar dit is een persoonlijk perceptueel fenomeen, geen eigenschap van de muziek zelf.
Hoewel moderne visualisaties of artistieke interpretaties kleuren aan zang kunnen toekennen voor educatieve of esthetische doeleinden, zijn dit subjectieve toevoegingen, geen historische of theoretische attributen van het repertoire.