Beethovens Tweede Symfonie (1801–1802) zit op de scheiding van zijn vroege en middelste periode. De bezetting weerspiegelt het klassieke orkest uitgebreid met vroege romantische tinten:
Houtblazers: 2 Fluiten, 2 Hobo's, 2 Klarinetten in B♭, 2 Fagotten
Koper: 2 Horens in D, 2 Trompetten in D, 3 Basunen (alt, tenor, bas)
Slagwerk: Pauken in D en A
Strijkers: Eerste Violen, Tweede Violen, Altviolen, Cello's, Contrabassen
Opvallend zijn de drie basunen (alt, tenor, bas) een vooruitkijkende keuze – ze verschijnen alleen in het finales, zwaarte toevoegend aan de afsluiting. De klarinetpartijen, nog redelijk nieuw in orkestrale schrijfwijze, zijn volledig geïntegreerd. Deze instrumentatie brugt Haydn/Mozart-helderheid met het gewicht en de kleur die Beethoven binnenkort eigen zou maken.