Oorsprong van westerse muzieknotatie: Guido d'Arezzo's cruciale rol
Muzieknotatie ontwikkelde zich over eeuwen; geen enkele persoon "vond" het uit. Belangrijke mijlpalalen:
- Oude voorlopers: Sumeriaanse spijkerschrift, Egyptische hiërogliefen, Griekse alfabetische notatie – beperkte toonhoogte/ritme precisie.
- 9e–10e eeuw: Neumen (adiastematisch) in Gregoriaans zang handschriften geven contour maar geen exacte toonhoogte.
- 11e eeuw: Guido d'Arezzo (ca. 991–1033), een Benedictijnse monnik, introduceerde:
- Staflijnen (initieel 4, later 5) om toonhoogte vast te leggen.
- Solmisatiesyllaben (Ut–Re–Mi–Fa–Sol–La) uit de hymne Ut queant laxis.
- Sleutels (F, C) en vroege voortekenen.
- 13e eeuw: Franco van Keulen codificeerde mensurale notatie voor ritme.
- Renaissance voort: Stapsgewijze standaardisatie naar modern systeem (5-lijnenstelsel, nootvormen, maatstaven, maatsoorten).
Guido d'Arezzo wordt vaak de "Vader van de westerse muzieknotatie" genoemd voor zijn fundamentele pedagogische systeem.