Snaarinstrumenten produceren geluid door trilling van gespannen snaren, maar de manier waarop die trilling geïnitieerd wordt, varieert fundamenteel. Drie technieken domineren de wereldwijde uitvoeringspraktijk:
De snar wordt met een vinger of plectrum (pick) naar een kant getrokken en losgelaten, waarna hij vrij trilt. Dit is de standaardtechniek voor gitaar, harp, banjo en basgitaar. Bij strijkinstrumenten (viool, altviool, cello, contrabas) wordt pizzicato als kleureffect gebruikt.
Een paardenhaarstrijkstok wordt met gecontroleerde druk en snelheid over de snaren getrokken. Hierdoor blijft de trilling aangewakkerd zolang de strijkstok beweegt, wat gesustineerde, gedynamiseerde zinnen mogelijk maakt. Standaard voor het vioolfamilie en essentieel in klassieke, folk en veel niet-westerse tradities.
Vingertoppen of een plectrum hameren op het griffelbord of direct op de snaar, waardoor tonen klinken zonder plukbeweging. Centraal in elektrische gitaartechniek (Eddie Van Halen, Stanley Jordan) en ook veel gebruikt op basgitaar en Chapman Stick. Tappen stelt snelle, polyphone lijnen en grote intervallen mogelijk die met plukken onpraktisch zijn.
Andere manieren om snaren te laten trillen bestaan, maar zijn marginaal: slaan (hackbrett), blazen (aeolsharpe, windgeactiveerd) en elektronische excitatie (EBow, sustainer-systemen). Plukken, strijken en tappen dekken echter de overgrote meerderheid van de professionele snaarinstrumentenpraktijk.