De xylofoon is niet uitgevonden in een VS-staat – of enige enkele moderne natie. De wortels reiken diep in oud-Afrika en -Azië, waar onafhankelijk ontwikkelde idiofonen (instrumenten die zichzelf laten trillen) met houten staven over resonators liggen, verschijnen in archeologische en ethnografische records over millennia heen.
West- en Centraal-Afrika: de balafon (Mande-volken), gyil (Dagara/Lobi), marimba (Bantoe-migraties droegen het naar Zuid-Afrika en, via de transatlantische slavernijhandel, naar Amerika). Dit zijn professionele instrumenten met kalebassen-resonatoren, pentatonisch gestemd, gespeeld met rubber-getippte hamertjes.
Zuidoost-Azië: de gambang (Java/Bali gamelan), ranat ek (Thailand), kulintang a kayo (Filipijnen). Oost-Azië: de mokugyo (Japans tempelblok) deelt het principe. De moderne orkestrale xylofoon (chromatisch, palissander/padauk staven, metalen resonators) ontwikkelde zich in 19e-eeuws Europa uit deze folk-prototypen – met name via Centraal-Europese instrumentenbouwers die ze op wereldd tentoonstellingen ontmoetten.
Net als de viool is de xylofoon een convergente uitvinding – meerdere culturen ontdekten dat getrapte houten staven getoonde percussie produceren. De moderne orkestrale versie is een Europese verfijning van een wereldwijd principe. Geen staat, geen land, geen enkele genie bezit de oorsprong.