Fluiten en fluitjes zijn beide blaasinstrumenten maar verschillen in constructie en klankproductie.
Fluit: Een houtblasinstrument met een cilindrische boor, klappen en gaten voor toonhoogtecontrole. Klink geproduceerd door over de mondgat te blazen. Het heeft een kopstuk, corpus en voetstuk.
Fluitje: Een aerofoon die lucht richt over een scherpe rand of opening. Gemaakt van hout, metaal, plastic of been. Eenvoudigere interne structuur: mondstuk, windweg, resonerende kamer.
Fluit: Lucht over het mondgat creëert trilling in de boor. Toonhoogte gecontroleerd door vingering en klappen. Produceert zuivere, heldere tonen over een wijd bereik.
Fluitje: Hoogdruklucht gedwongen door een kleine opening creëert oscillatie. Levert een hogere, prikkende klank. Toonhoogte grotendeels vast door formaat/vorm van windweg en kamer.
Fluit: Drie+ octaven, wendbaar, expressief. Gebruikt in klassiek, jazz, pop, volk, etc.
Fluitje: Beperkt toonbereik; tonen grotendeels vast. Sommige varianten (glijfluitje, ocarina) bieden meer bereik. Gebruikt in volk, harmonieorkesten, signalering.
Samenvattend: fluiten zijn melodische instrumenten gecontroleerde luchtstroom en klappen voor wijd toonbereik; fluitjes zijn simpele aerofonen met scherpe klank en beperkt bereik, vaak voor signalen of ritme.