De hobo's kenmerkende, penetrerende toon begint met het Bernoulli-effect. Wanneer de speler lucht blaast door de smalle spleet tussen de twee bladen van het dubbelriet, creëert de hoge-snelheids luchtstroom een laag-drukzone die de bladen naar elkaar toe trekt. Het riet's natuurlijke veerkracht duwt ze weer uit elkaar, startend een snelle cyclus van openen en sluiten – honderden keren per seconde.
Deze drukpulsen reizen door de conische boor, waar staande golven vormen op frequenties bepaald door de effectieve lengte van de luchtkolom (aangepast door toetsen en vingergaten). Het instrument's lichaam fungeert als resonator, selectieve harmonischen versterkend en de hobo's kenmerkende "rietachtige" timbre vormend – rijk in bovenste partielen, doch capabel op exquise delikatesse.
Het is een wonder van vloeistofdynamica en akoestiek: enkele millimeters riet, een kolom lucht, en menselijke adem die samenspannen om een van de meest expressieve stemmen van de muziek te produceren.