Anti-oorlogsmuziek als fenomeen nam dramatisch vlucht in de jaren '60 en '70, voortvloeiend uit de groeiende protestbeweging en de escalatie van de Vietnamoorlog. Hoewel die jaren de piek waren, is de traditie vastgelegd in moderne popcultuur; veel populaire bands maken nog steeds anti-oorlogsnumbers. De anti-oorlogsmuziek van toen werd over het algemeen goed geaccepteerd, blijkt uit de sterke populariteit vandaag.
Veel beroemde artiesten/bands uit de '60/'70 stonden achter de protestmuziek, al dan niet bewust: Neil Young, Creedence Clearwater Revival, Crosby Stills Nash & Young, Bob Marley, Cat Stevens, Bob Dylan (arguably meest invloedrijk). Moderne bands voeren de traditie voort.
Overweldigend positief, vooral bij de jeugd. Hippies en counterculture omarmden anti-oorlogsnumbers; miljoenen tieners/studenten werden fans. Dat dergelijke nummers vandaag nog bekend en populair zijn, getuigt hiervan. De Vietnamoorlog was onpopulair; anti-oorlogsnumbers fungeerden als magneet voor miljoenen die hun afkeer wilden tonen.
Media speelden cruciale, dubbele rol: kritiek én promotie. Wat de media veroordelen, krijgt vaak meer populariteit bij rebellische jeugd. Nieuwe media en jongerenforums (bijv. Rolling Stone, Playboy) verspreidden actief informatie over anti-oorlogsbands/nummers.
In politiek had anti-oorlogsmuziek waarschijnlijk weinig effect. Vietnamoorlog duurde tot 1974 (val van Saigon), ondanks bijna decennium protestmuziek. Politieke/militaire factoren weidden zwaarder dan massaprotest/popcultuur. Ondanks impact op stemgerechtigde jeugd, werden presidenten die de oorlog voortzetten, herkozen. Trend voortdurend: ondanks talloze nummers/protesten tegen Irak/Afghanistan-oorlogen, behouden grote westerse regeringen aanwezigheid daar.