Het nummer uit diepe eenzaamheid en het verlangen naar menselijke verbinding. De verteller voelt onzichtbaar ("I've been roaming around, always looking down at all I see") en wil iemand "gebruiken" – aanlehnen, nodig zijn, de leegte vullen.
"Use somebody" keert de negatieve connotatie van uitbuiting om in een smeekbede om wederzijdse afhankelijkheid: "I need someone to use me, so I can feel real." Het vangt het paradox van moderne isolatie – omringd door mensen, maar ongeraakt.
De anthematische refrein transformeert wanhoop in catharsis.