In een koude, sombere steeg, waar de schaduwen diep liggen,
Staat een man met ogen van droefenis, een traan in zijn moede oog.
Zijn kleren zijn gescheurd en uitgeteerd, zijn gezicht is bleek en mager,
Wees het man, o wees het man, want hij leeft in zonde.
Wees het man, verloren en alleen,
Ronddwaalend zonder doel, op zoek naar een huis.
Wees het man, gevangen in wanhoop,
Worstelt om hoop ergens te vinden.
Eens had hij vrienden en familie, maar ze keerden hem de rug toe,
Lieten hem alleen dwalen, verloren in de donkerste rand.
Nu zwervt hij over de straten, een spook, troost zoekend van de kou,
Wees het man, o wees het man, want hij heeft alle hoop verloren.
Wees het man, verloren en alleen,
Ronddwaalend zonder doel, op zoek naar een huis.
Wees het man, gevangen in wanhoop,
Worstelt om hoop ergens te vinden.
Maar er is nog hoop voor deze man, hoewel zijn situatie somber lijkt,
Want de liefde van God kan hem bereiken, en hem van binnen redden.
Hij kan worden bekeerd van zijn zondige wegen, en wederom vergeving vinden,
Wees het man, maar geef nooit op, want liefde kan zijn ketenen breken.
Wees het man, verloren en alleen,
Ronddwaalend zonder doel, op zoek naar een huis.
Wees het man, gevangen in wanhoop,
Worstelt om hoop ergens te vinden.
Door Jezus Christus kan hij zaligheid vinden,
En uit de duisternis naar eindeloze verheuging opstijgen.