Toegeschreven aan H. Ambrosius (4e eeuw), is "Sanctis Solemniis" een Latijnse hymne die traditioneel gezongen wordt tijdens Pasen. De tekst viert Christus' opstanding, overwinning op de dood en de smeekbede van de gelovigen om goddelijke vrede.
Sanctis solemniis iuncta sint gaudia,
et ex praecordiis sonent Christi laudes.
Deus qui per Filium
mundum a morte liberavit,
hunc et cum Filio
mundo donet principem.
Da pacem, Domine, in diebus nostris,
quia non est aliud qui pugnet pro nobis,
nisi tu, Deus noster.
Laat vreugde verenigd zijn met deze heilige feestdagen,
en laat de lof van Christus klinken uit onze harten.
O God, die door uw Zoon
de wereld van de dood heeft bevrijd,
met deze zelfde Zoon,
geef de wereld zijn vorst.
Geef vrede, o Heer, in onze dagen,
want er is niemand anders die voor ons vecht,
tenzij U, o onze God.
H. Ambrosius, bisschop van Milaan (ca. 340-397), was pionier in gemeenschapsgezang in de Westerse kerk. "Sanctis Solemniis" werd gecomponeerd voor de Paschale Waking – de hoogste viering van Christus' opstanding. De theologie van de hymne is dicht gepakt: incarnatie, verzoening, Christus' kosmische heerschappij en de afhankelijkheid van de kerk van goddelijke bescherming.
De hymne is door talloze componisten door de eeuwen heen vertoond, van middeleeuws gregoriaans tot Renaissance-polyfonie (Palestrina, Victoria) tot moderne vertoningen. De metrum (iambische dimeter) en theologische diepgang maken het een favoriet voor feestelijke liturgische gelegenheden, met name de Paschale Triduum.