De alt-saxofoon is uitstekend geschikt voor solowerk. Het heeft een bereik dat hoge noten omvat, maar heeft meer resonantie en kracht dan de fluit of klarinet. De saxofoonfamilie is te modern voor de meeste muziek uit de Common Practice Period, maar een alt-saxofoonsolo is thuis in muziek uit de 20e en 21e eeuw, inclusief moderne orkestmuziek. Het creëren van een solo vereist dat je bekend bent met de muziektheorie van het genre dat je speelt, inclusief symbolen en regels die regelen hoe melodische en harmonische lijnen kunnen interacteren.
Bepaal de duur en tijd voor je solo. Voor jazzsolo's en orkestercadenza's kan dit gelijk zijn aan de duur van het originele stuk, of het thema van de tune, en wordt gespeeld nadat het originele stuk of thema een keer is gespeeld. Voor showtunes of filmscores kan dit slechts een paar maten in het midden van het originele stuk zijn.
Identificeer de aangegeven of geïmpliceerde harmonie voor de duur van je solo. Voor jazz- en orkestergsolo's zal de harmonie hetzelfde zijn als het originele stuk.
Transponeer de harmonie op een grote zes. De alt-saxofoon is een transponerend instrument in de toonart Es, dus de transpositie zorgt ervoor dat je dezelfde noten klinkt als die geschreven zijn voor de concertpartitur.
Gebruik de noten van de harmonie om een motief te creëren. Blijf tussen de G in het midden van het stelsel tot de G boven het stelsel voor een middenbereikmotief dat ruimte laat voor ontwikkeling.
Ontwikkel het motief om de duur van de solo te vullen. Vergroot het motief om lange, zwevende noten te creëren die het timbre van de alt-saxofoon optimaal laten horen. Voeg een hoge, lange noot op de tonica of dominante toe aan het einde voor een klimakterische solo.