Het veranderen van de timbre van een muziekvorm heeft verschillende effecten op de perceptie. Timbre verwijst naar klankkleur, maar beïnvloedt ook volume, bereik en de mogelijkheid van een solistisch instrument om door een ensemble heen te horen. Timbre kiezen vereist zorgvuldigheid om instrumentenbalans te bewaren.
Timbre is het klankverschil tussen instrumenten; toon is een specifieke toonhoogte. Timbre verandert de kwaliteit van de toon. Een trompet klinkt penetrerend, een fluit zachter op dezelfde toon. Orkestinstrumenten combineren tot unieke timbres die de intentie van de toon beïnvloeden (bedreigend, zoet, subliem).
Volume is luidheid (decibel). Timbre verandert de perceptie van volume. Luid getrompet = brasser, krachtiger. Luid klarinet = schril, spanning. Elk instrument reageert anders op volume; timbre beïnvloedt hoe een passage wordt ervaren (luid/zacht).
Bereik is de hoogte/laagte van een toon. Elk instrument klinkt anders in zijn register. Trompet in hoog register = briljant, penetrerend. Snaarinstrument = dun, schitterend. Keuze van instrument bepaalt timbre en effect. Een snaarpassage op trompetten = sterker, brassiger, minder legato. Componisten moeten hier rekening mee houden.
Solo-selecties worden gekenmerkt door timbre-keuze. In 'Peter en de Wolf' gebruikt Prokofjev solistische timbres voor personages: fluit = vogel. Een ander instrument zou niet passen bij de lichte, luchtige kwaliteit. Elk personage heeft zijn eigen timbre. Dit vormt de muziekvorm door specifieke timbres.