Anton Webern (1883-1945) componeerde korte stukken met behulp van Arnold Schoenberg's 12-toon techniek, waarbij alle 12 noten op de chromatische schaal zo gelijk mogelijk behandeld worden. Hij gebruikte een "serialistische" techniek, waarbij specifieke patronen door zijn composities heen herhaald werden. Een muzikale "reeks" is een specifieke set of rij van noten. Webern focuste op de wiskundige relatie van de noten, in plaats van hun relatie in termen van toonart. Zoale herhaling werd een kernelement in de minimalistische composities die later in de 20e eeuw zouden volgen, hoewel grote minimalistische componisten zoals Steve Reich en Philip Glass ook wijd uiteenlopende invloeden in het spel brachten.
Philip Glass (1937- ) leerde Schoenberg's 12-toon techniek op de universiteit, maar zijn vroege carrière werd zwaar beïnvloed door oosterse muziek en hij besteedde tijd aan onderzoek in India en Noord-Afrika. Glass componeerde muziek die herhaalde muzikale "cellen" bevatte die geleidelijk zouden variëren, bijvoorbeeld door de toevoeging of aftrekking van een noot. Hij had de neiging om stukken te schrijven voor kleine ensembles, met name voor vocalisten, organisten en blaasinstrumenten. Glass heeft gezegd dat hij de term "muziek met repetitieve structuren" prefereert boven "minimalisme" bij het beschrijven van het merendeel van zijn werk.
Steve Reich (1936- ) heeft elementen van rock, jazz en niet-westerse muziek in zijn werk geïntegreerd, hebben trommen gestudeerd in Ghana, Indonesische muziek bij de American Society for Eastern Arts en cantillatie (traditionele zang) in Jeruzalem. Reich's muziek neigt ertoe een hypnotische, ritmische "puls" te bevatten. Hij was pionier in het gebruik van bandlussen, door twee identieke bandopnames te gebruiken die samen werden afgespeeld met iets verschillende snelheden. Hoewel de twee opnames identiek zouden starten, zouden ze geleidelijk uit de fase met elkaar komen, onbekende harmonies en ritmes creërend. Reich gebruikte deze techniek ook met instrumenten voor "Piano Phase" en "Violin Phase" (beide 1967).
John Adams (1947- ) zei in 2006 dat minimalistische muziek moet bevatten "een waarneembare puls, nadrukkelijke tonaliteit binnen een relatief langzame harmonische ritme en een herhaling van kleine cellen of motieven, die in de loop van de tijd grotere architectonische structuren creëren." Snelle harmonische of ritmische veranderingen zijn afwezig, evenals "de retorica van afsluiting", aangezien een minimalistisch stuk meer geneigd is om abrupt te stoppen dan een traditionele afsluiting te gebruiken. In zijn 1977 stuk "Phrygian Gates," beperkte Adams zich tot de Phrygische en Lydische modi; deze restrictie stelde hem in staat om de harmonische mogelijkheden van deze schalen te verkennen.