Haïtiaanse muziek heeft sterke Afrikaanse wortels (geslaafden op plantages). Vodou en Rara zijn de traditionele genres. Nieuwere stijlen (compas, racine) zijn ontstaan, maar oude genres leven nog in deze cultureel rijke natie.
"Vodou" komt uit het Fon (Dahomey Rijk, nu Benin, West-Afrika): "god/geest". Betreft rituelen voor een "familie" van geesten. Volgens prof. Elizabeth McAlister (Wesleyan) en Y.-M. David Yih omvat vodou niet alleen muziek maar religie, kunst, psychologie, sociale relaties, filosofie, genezing, ethiek, rechtvaardigheid in Haïti.
Gerelateerd aan vodou-religie: zang, trommen, dans. Volgens documentaire "Divine Horsemen" (Maya Deren) brachten Congolezen vodou-muziek naar Haïti. Spiritueel van aard, beïnvloedde ook sekuliere muziek (o.a. jazz).
Start met gezang voor de geesten: "call and response". Traditionele Afrikaanse woorden (betekenis verloren). Nieuwe liedjes kunnen worden toegevoegd op aanwijzing van geesten. Teksten over menselijke conditie en Haïtiaanse geschiedenis (oorlog, verraad, slavernij) – kennisoverdracht aan jongeren en vergenoegen van geesten.
Afrikaanse en Europese invloeden (Tom Orr, National Geographic), maar klinkt als traditioneel Afrikaans. Instrumenten: trommen, tin trompetten, bamboehoornen. "Rara" betekent ook: dans, religieus ritueel, seizoen.
Start samen met Carnaval, eindigt op Pasen. Processies door steden: zingen, dansen, nieuwe/oude liedjes. Religieuze component: halt bij begraafplaatsen, eer aan voorouders. Meest beroemd festival: Léogâne.