De noordelijke Filipijnen — strekkend over de Ilocos-regio, Cordillera Administrative Region en delen van Cagayan Valley — herbergen een rijke tapijt van ethnolinguïstische groepen, elk met distincte muzikale tradities gevormd door geografie, geschiedenis en geestelijk leven. Hoewel divers, delen deze tradities kernelementen: bamboe-aerofonen, gong-ensembles, orale epieken en diep in rituelen en gemeenschap wortelende muziek.
Instrumenten: bamboefluit (pito), gitaar, viool, drums. Vocale vormen omvatten kankanta (volksliederen) en dansen als tadek. Muziek begeleidt courtship, werk en feestvieringen.
Vergelijkbare instrumentatie als Ilocano-tradities. Opvallende vocale vorm: petek — geïmproviseerde debatsongs waarbij zangers wendbare, poëtische verzen uitwisselen, vaak bij sociale bijeenkomsten.
Beroemd om gangsa (platte gongs in ensembles), neusfluit (tongali), en bamboe-citer (kolitong). Epische gezangen (ullalim) vertellen heroïsche genealogies en stamgeschiedenis, uitgevoerd uren of dagen lang tijdens vredespactceremonies (bodong).
Nauw verwant aan Kalinga/Isneg-tradities. Bamboeinstrumenten domineren — fluiten, buzzers, citers. Vocale tradities benadrukken gemeenschappelijke participatie in landbouwrituelen en levenscyclusgebeurtenissen.
Hoewel geografisch in Mindanao, wordt Maranao-muziek vaak bestudeerd naast noordelijke tradities vanwege de gesofisticeerde kulintang-ensemble: gegarandeerde gongs, dabakan (trommel), gabbang (xylophone). Deze hofmuziek begeleidt koninklijke evenementen, bruiloften en Islamitische ceremonieën, wat eeuwenlange sultanaatcultuur weerspiegelt.
Vandaag staan deze tradities onder druk door verstedelijking, migratie en mainstreammedia. Toch bloeien ze in culturele festivals, schoolprogramma's en het werk van meesterpraktizijnen (panday, manuullalim) die kennis doorgeven aan nieuwe generaties. De muziek blijft een levend archief van de noordelijk-Filipijnse identiteit.