Voor gitaristen die Avenged Sevenfold's catalogus aanpakken, draait de discussie over technische moeilijkheid vaak om twee uitblinkende tracks: "Sidewinder" en "Afterlife". Beiden vereisen serieuze chops, maar ze testen verschillende vaardigheden.
Over het algemeen beschouwd als de moeilijkste van de twee. De solo is een onontkoombare barricade van snelle, ingewikkelde fraseering vereisend:
Synyster Gates' compositie leunt hier zwaar op neoclassicale shred vocabulaire — harmonische mineure runs, verminderde arpeggio's, pedaalpunt sequenties. Het is een uithoudingstest evenzeer als een behendigheidstest.
De solo is uitdagend maar meer "muzikaal" dan mechanisch:
"Sidewinder" wint op technische moeilijkheid. "Afterlife" wint op memorabiliteit en publiekimpact. Beide vereisen solide vaardigheid — maar als je oefent voor een cover band audition, is "Sidewinder" degene die de shredders van de posers scheidt.