A.E. Stallings' gedicht Another Lullaby for Insomniacs doet iets vormgevend durfend en emotioneel verwoestend: het handhaaft de tweede persoon ("je") van het eerste tot het laatste woord.
Meeste gedichten gebruiken "ik" (bekentenis) of "hij/zij/zij" (observatie). "Jij" vouwt de afstand samen. De lezer is de insomnist – rasende gedachten, klokkijken, onderhandelen met het donker. Er is geen veilige kijkhoek om vanaf te observeren. Je ligt in het bed, uren tellend, onderhandelend met het plafond.
Tweede persoon volhouden voor een heel gedicht is technisch moeilijk – herhaling riskiert monotonie. Stallings ontwijkt dit door de aanspreekvorm te variëren: soms imperatief ("Lig stil"), soms beschrijvend ("Je gedachten zijn vliegen"), soms conspiratorisch ("We weten allebei"). De "jij" ademt.
Het resultaat: een wiegelied dat niet kalmeert – het begeleidt. En dat is wat de insomnist eigenlijk nodig heeft.