Nee. Er is geen historisch bewijs dat Ludwig van Beethoven zijn progressieve gehoorverlies ooit als een positieve ervaring heeft gezien. Integendeel, zijn geschriften onthullen diepe nood.
Beethoven overstijgt zijn handicap — meesterwerken als de Negende Symfonie en late kwintetten componerend terwijl hij volkomen doof was. Maar transcendentie is niet hetzelfde als de oorzaak positief zien. Hij gebruikte trilling (hörrohr), visuele partituurstudie en innerlijk horen om te compenseren, niet omdat hij de toestand welkom heette.
Romantische verhalen framen lijden vaak als noodzakelijk voor genialiteit ("de pijn creëert de kunst"). Beethoven's monumentale output ondanks doofheid voedt dit troep. Maar zijn eigen woorden weerleggen het: hij zou elk late meesterwerk hebben ingeruild voor hersteld gehoor.