Arts >> Kunst en entertainment >  >> Muziek >> Muziekgenres

Invloed van ragtime op vroege jazz

Ragtimemuziek had een korte maar spectaculaire loop van minder dan 20 jaar tussen 1899, met de uitgave van Scott Joplins 'Maple Leaf Rag', en 1917, met Joplins droevige overlijden in een krankzinnigengesticht aan tertiaire syfilis. Een deel van de reden voor ragtimes ondergang was het verterende effect van de Eerste Wereldoorlog, waardoor ragtime verouderd leek, afkomstig uit een meer onschuldige era. Er waren korte herlevingen van ragtime in de jaren '20, '50 en '70, maar na 1930 werd het grotendeels toegewijd aan de muziekgeschiedenis als voorloper van vroege jazz.

Ragtime gedefinieerd

Ragtimemuziek was in essentie een solopianostijl die een militaire mars-achtige beat met de linkerhand handhaafde, onderbroken door gesyncopeerde melodieën gespeeld door de rechterhand. Deze 'geragde' speelwijze gaf het genre zijn naam. De liedstructuur omvatte vier thema's gespeeld in de volgorde A-A-B-B-A-C-C-D-D, vormend een brug tussen militaire marsmuziek en de gesyncopeerde composities van vroege jazzpianisten Jelly Roll Morton en James P. Johnson.

Afrikaanse en Europese oorsprong van ragtime

Ragtime was gebaseerd op twee muzikale tradities die in de VS naast elkaar bestonden sinds de Burgeroorlog. Geschreven composities, de piano, marsritmes en akkoordvoortgangen waren bijdragen uit de Europese traditie en polyrritmes (twee of meer contrasterende ritmes tegelijkertijd) en syncopatie waren bijdragen uit Afrikaanse tradities die geëvolueerd waren vanaf de slavenhandel.

Brede appeal van ragtime

De aantrekkingskracht van ragtime weerspiegelde niet alleen de mix van Afrikaans-Amerikaanse en Europese culturen, maar ook veranderende houdingen in de VS rond de eeuwwisseling. Een piano bezitten was een statussymbool en een belangrijk vorm van gezinsvermaak, en de meeste witte huishoudens hadden er een. Ragtimes simpele marsritmes maakten levendig luisterwerk en de complexe, geragde syncopatie was suggestief voor het snellere tempo van een nieuwe stedelijke industriële levensstijl.

Hoe ragtime zich verspreidde en ontwikkelde

De populariteit van ragtime bereikte zijn piek in 1910. Het voorafging het begin van commerciële radio-uitzendingen (1920) met 10 jaar, maar bloeide door het hele land. Ragtimes belangrijkste en meest vruchtbare componisten waren Scott Joplin, Joseph Lamb en James Scott, en hun muziek verspreidde zich van kust tot kust door de publicatie en distributie van duizenden exemplaren bladmuziek. Na Joplins dood evolveerde ragtime naar de stride-stijl, een drijvende muziek die populair was in de jaren '20. Een tak van deze nieuwe stijl werd een brug naar swingmuziek, de ander naar vroege jazz.

Vroege jazz

Vroege jazz was een wijdverspreide ontwikkeling die simultaan in veel delen van het land plaatsvond over een lange periode. Het incorporeerde niet alleen de gesyncopeerde beat van ragtime, maar ook eerdere veldhollen en spirituals, de drijvende marsen van brassbands, en instrumentale hoorn-gebaseerde blues. Naarmate de populariteit van klassieke ragtime vervaagde, werd de Afrikaanse invloed sterker, met toegevoegde bluestonen en complexere ritmes. Zowel ragtime als vroege jazz bevatten de elementen van polyrritmes, syncopatie en collectieve improvisatie, waarbij muzikanten afwijken van het centrale thema. Echter, beide vormden het element dat het genre jazz zoals we het vandaag kennen definieert - solo-improvisatie - nog niet.

Muziekgenres

Related Categories