Arts >> Kunst en entertainment >  >> Muziek >> Muziekgenres

Wat Voor Muziek Is Emo?

Emo-muziek, in zijn meest basale vorm, is een vorm van punkrock die openlijk emotionele teksten heeft. Punkrock kan simpel gedefinieerd worden als een muziekstijl die kenmerkt door simplistische maar agressieve gitaarwerk, een snel tempo en vaak geschreeuwde vocals. Emo, wat in Amerika ontstond, kan worden opgesplitst in subgenres zoals vroege emo, vroege screamo en indie-emo, samen met diverse post-emo-subgenres. Vroege emo heeft meer punk-kenmerken. Vroege screamo is chaotischer en heeft meer geschreeuw dan vroege emo. En de moderne genres zijn meer vervaagd met popmuziek.

Vroege Emo

Vroege emo als subgenre startte in de jaren 1980 in Washington D.C. Deze basale vorm van emo werd gestart door leden van punkbands die zich verveelden door de beperkte flexibiliteit van het genre en begonnen te schrijven in een langzamer tempo. Deze meer mid-tempo nummers werden gekoppeld aan emotionele teksten gezongen in een punkstijl. Deze muziek had ook schone vocals en veel wisseling tussen luid en zacht. "Schone" vocals zijn niet scream-based of krakerig; ze lijken meer op een popvocalist dan een punkvocalist. Deze stijl van emo is gepopulariseerd door bands als Rites of Spring, Grey Matter, One Last Wish en Still Life.

"Revolution Summer" Emo

Dit type emo-muziek startte in de zomer van 1985 rond Washington D.C. Veel emo-bands kwamen in deze periode naar voren, maar Moss Icon was onder de meest opvallende. Moss Icon combineerde de lirische introspectie en hartzeer van vroege emo-bands als Rites of Spring met de snelheid afkomstig van traditionele punk. Emo-nummers uit deze periode oscilleren typisch tussen zachte vocals en hoge, complexe gitaarmelodieën en schreeuwend vocals en vernielende powerchords. De dynamiek tussen lichte en zware secties in termen van volume is belangrijk voor emo. De climaxes van Moss Icon's nummers bouwen vaak op tot daadwerkelijk schreeuwen.

Vroege Screamo

Vroege screamo startte in San Diego in de vroege jaren 1990. Dit type emo is nauw verwant aan punk en hardcore punk, maar heeft de emotionele rand van andere subgenres. De snelheid van de gitaardeeltjes en de algehele agressieve energie van de muziek vergroot de gelijkenis met de punk-genres. Alle vocals worden geschreeuwd aan de fysieke grens van volume en intensiteit, en de gitaars en bas zijn praktisch onherkenbaar vervormd. Het kernelement van dit subgenre is dat de muziek vaak chaotisch en agressiever is dan andere typen emo. De sleutelgelijkheid met andere typen emo is de toewijding aan zelfexpressie. Bands in dit subgenre zijn Heroin, Swing Kids en Drive Like Jehu.

Post-Emo

Veel subgenres zijn uit de oorspronkelijke emo voortgekomen, inclusief het type emo-muziek waarmee mensen vanaf de jaren 1990 waarschijnlijk het meest vertrouwd zijn. Dit kan geclassificeerd worden als "indie-emo", om duidelijk te maken dat dit genre een sterk uitgewaterde versie is van de oorspronkelijke inspiratie. Bands in dit genre gebruiken meer pop-stijl vocals. Hoewel deze vocals nog steeds in contrast gebruikt worden met luidere delen, is de verhouding sterk verschoven naar zachte vocals en rustige, complexe gitaarmelodieën. Bands als Thursday en Dashboard Confessional zijn voorstanders van dit type emo. Volgens So Emo, een Britse site gewijd aan het documenteren van de emo-cultuur, heeft deze splitsing tussen mainstream emo en traditionele emo wrijving in de sub-cultuur veroorzaakt.

Muziekgenres

Related Categories