Hiphop-cultuur bestaat uit vijf basiselementen: MC'en, DJ'en, Breken (of B-Boyen), Graffiti en Ondernemerschap. Er zijn mindere elementen, of sub-elementen, die beatboxen, mode en promotie omvatten. Rapmuziek is slechts één element, maar de impact ervan op de mainstream-cultuur is wereldwijd gevoeld sinds het genre's ontstaan in de jaren 1970. Hiphop wordt voornamelijk gecategoriseerd als een "jeugdcultuur", zelfs al zijn de invloeden door verschillende generaties gegaan. De effecten zijn wijdverspreid.
Rapmuziek is de fundering van hiphop-cultuur. Geboren in de Bronx NY in de jaren 1970, groeide het snel van een underground-kunstvorm tot een wereldwijd fenomeen wiens impact grotendeels genegeerd werd door mainstream-uitzendingen zoals commerciële radio. Veel programmeurs waren er bang voor, considererend het als vulgair en vol geweld. Het was de muziek van de straat en het waren de kids die in deze stedelijke gebieden woonden die het als eerste oppikten. Voor velen beschreef het het leven dat ze voerden en aan kaak stelde onderwerpen als armoede, drugsmisbruik, misdaad en geweld. Velen die rapmuziek tegenspraken, noemden deze zelfde onderwerpen als redenen waarom rap schadelijk was. Jeugd kochten deze platen in massa. Rapmuziek is gebaseerd op straatpoëzie en slang en deze invloeden waren zichtbaar in het dagelijks leven door de alledaagse gesprekken en spraakpatronen van de kids die ernaar luisterden.
Hiphop duikte op als mode-icoon met veel van zijn luisteraars die dezelfde stijlen kopieerden als de rappers die ze namaten. Met de opkomst van MTV konden hiphop-fans zien wat hun favoriete artiesten droegen en styleden zich vaak op dezelfde manier. In de jaren 1990 was er een opkomst van modelijnen ontworpen door rappers zelf. Icoon als Russell Simmons, Sean "P-Diddy" Combs, Jay-Z en anderen produceerden modelabels die miljoenen verkochten. Andere kledingmerken die door rappers geprivilegieerd werden, werden vaak in nummers genoemd.
Rapmuziek heeft altijd gepretendeerd op realisme te zijn gegrondvest. Veel van dit realisme omvat beschrijvingen van gewelddadige daden, misogynie en de drugshandel. Inderdaad, veel rappers boastten over hun criminele activiteiten. Het is niet makkelijk te vertellen of de muziek en tekens luisteraars direct inspireerden om misdaden te plegen of of de muziek geïnspireerd was door hen die de wet overtraden. Het is een maatschappelijke discussie die nog steeds hevig betwist wordt. Sommigen zeggen dat de gritty afbeeldingen van crimineel leven die rapmuziek vaak brengt, als een nieuwsbericht objectief feiten weergeeft. Anderen zien het als een slechte invloed; één die misdaad inspireert en verherrlicht in plaats van het te veroordelen. Er is geen wetenschappelijke manier om te zeggen welke correct is. Maar voor velen is hiphop-cultuur een weg uit armoede en geweld en een manier om boosheid, frustratie en een myriade andere problemen uit te drukken die nooit een publieke stem waren gegeven.
Hiphop-cultuur was ooit een underground-beweging die zich verspreidde via mond-tot-mond-uitzendingen zoals blokfeesten en mixtapes. Door de jaren '80 en '90 kreeg het wereldwijde acceptatie als een legitieme kunstvorm. Terwijl openbare graffiti gecriminaliseerd werd, waren er veel gevestigde galeries die deuren openenden voor graffiti-artiesten en hun werk frequent toonden. Commerciële radio greep hiphop aan toen het realiseerde dat jonge volwassenen rapmuziek wilden horen en er geld te verdienen was. Corporaties gebruikten hiphop om hun producten te verkopen via jingles, mode en houding. Vandaag de dag is hiphop een van de bestverkopende genres.