Disco ontstond in Afrikaans-Amerikaanse en Hispanische gemeenschappen in de vroege jaren zestig, maar bloeide pas in de jaren zeventig. Disco was bedoeld als opgedane, leuke dansmuziek.
Eerste disco-singles bereikten het grote publiek in 1973, hoewel sommigen Manu Dibango's "Soul Makossa" (1972) de eerste echte discoplaat noemen. "Rolling Stone Magazine" publiceerde sept 1973 het eerste disco-artikel. Eerste discoradioshow: 1974, NYC, WPIX-FM.
Grote rol voor discoclubs waar mensen hangden, dansten, feesten op de hypnotische discoritme. Eerste discoclub: 1970. In 1975 al meer dan 10.000 discoclubs in de VS.
De film "Saturday Night Fever" en soundtrack (beide 1977) duwden disco in de popcultuur. Velen zien dit als begin van het einde: veel niet-disco muzikanten brachten disco-nummers uit om te kapitaliseren op de hype.
Eind jaren zeventig: massaproductie van uitgewaterde discoliedjes en constante radio-airplay leidde tot de slogan "Disco Sucks!" Discohaaters ralliden in Chicago op 12 juli 1979 voor "Disco Demolition Night" – vaak gezien als de nacht dat disco stierf.
Hoewel disco in de VS voornamelijk in de jaren zeventig bestond, bleef disco in Europa sterk tot deep in de jaren tachtig.