Een concerto is een muzikale vorm voor een instrumentale solist en orkest die in de 16e eeuw ontstond, maar zich in de 17e en 18e eeuw ontwikkelde tot een gestandaardiseerde vorm. Een klassiek concerto bestaat uit drie delen. De meerderheid van concerti is geschreven voor solisten op piano en viool, hoewel concerti bestaan voor solisten op de meeste instrumenten. Om een concerto te schrijven, heb je uitgebreide muzikale training nodig. Voor een werk om als een concerto te worden beschouwd, moet het verschillende elementen hebben.
Schrijf het eerste deel, of Allegro (snel tempo). Volg de ritornello-vorm, die zeven secties heeft. Het volledige orkest presenteert thema's in de eerste sectie, de solist in de tweede, het volledige orkest keert terug in de derde sectie, en zo voort.
Schrijf het tweede deel, of Andante (langzaam tempo).
Schrijf het derde deel, of Finale, wat snel tempo is.
Schrijf een optioneel deel – een menuet of een scherzo – om na het eerste deel in te voegen.
Gebruik verschillende thema's in elk deel, of gebruik vergelijkbare thema's door alle drie of vier delen heen. Klassieke concerti hebben over het algemeen verschillende thema's in elk deel, maar Franz Liszt begon de gewoonte om het hele concerto te verenigen met vergelijkbare thema's.