Arts >> Kunst en entertainment >  >> Muziek >> Muziekgenres

Leonard Bernstein en Kinderenliedjes

De legendarische overleden muzikant Leonard Bernstein is onder de 21e eeuw's meest invloedrijke kunst- en cultuuriconen, in noemenswaarde deel door zijn duurzame bijdrage aan het kindermuziekgenre. Een vruchtbare componist, dirigent, producent, entertainer en leraar, was Bernstein gepassioneerd over het maken en spelen van muziek voor jongere generaties; deze gerichte toewijding weerspiegelt zich in zijn gevierde jeugdgerichte oeuvre van liedwerk, wat diverse composities omvat van klassiek muzikaal orkest tot Broadway's muzikaal theater.

Young People's Concerts

Als Directeur van de New York Philharmonic van 1958 tot 1969, dirigeerde Bernstein een baanbrekende serie "Young People's Concerts," meer dan 50 in totaal door zijn geprezen tenure. Bernstein maakte deze verbeeldingsrijke programma's een hoeksteen van zijn NYP-erfenis, zienend ze als onderdeel van zijn zelfbeschreven "educatieve missie" om nieuwe publiekgeneraties te verlichten over klassieke muziek. Hij schreef elk Concerts avontuurlijke script, die de liedwerken van opmerkelijke componisten, historisch en modern, bedekte en uitvindend arrangeerde, om een breed scala aan orkestrale onderwerpen zoals "Jazz in the Concert Hall" en "The Latin-American Spirit" toegankelijk te verkennen. Bernstein kapitaliseerde op de opkomende massa-media om deze kinderlieddirecties tot hun breedste beoogde publiek te brengen, met name door de live Concerts te televiseren voor landelijke prime-time uitzending.

Klassieke Liedjes voor Kinderen

In 1943 schreef en produceerde Bernstein de speels getitelde "I Hate Music! A Cycle of Five Kid Songs," een set van vijf relatief korte nummers voor piano en sopraan en specifiek bedoeld om kinderen te betrekken en te inspireren. Hoewel klassiek in genre, zijn de partituur en tekst van "Five Kid Songs" gerelateerd en worden uitgevoerd vanuit een bewust jeugdige perspectief. Helter-skelter in tempo en grilloaches in expressie, zijn de nummers ontworpen om een kindsvluchtige aandachtsspan te accommoderen en vast te leggen. Over de set heen – beginnend en eindigend met de passend genaamde "My Name is Barbara" en "I'm a Person, Too," respectievelijk – introduceert en uitdrukt de zangeres zich als hedendaags aan haar jonge luisteraars. De teksten nodigen actieve participatie uit als "Barbara" verkent en viert gemeenschappelijke generatieve gevoelens, vragen, nieuwsgierigheid en ontdekkingen.

Peter Pan

In 1950 tekende Bernstein voor het componeren van de muziek en teksten voor een originele Broadway-adaptatie van waarschijnlijk het grootste van alle kinderverhalen: J.M. Barrie's "Peter Pan." Toch, hoewel hij uitgebreide nieuwe nummers en muzikale achtergronden bijdroeg tijdens pre-productie, werd de overgrote meerderheid van zijn partituur, onverklaarbaar, kort daarna gewijzigd of volledig vervangen. Half eeuw lang lag Bernsteins "Peter Pan" vergeten in het kielzog van de verhaalsvolgende verschillende beter bekende producties. Gelukkig voor huidige en toekomstige generaties, werd zijn langverloren adaptatie in 2001 ten slotte gered, in al zijn glorie, door The Santa Barbara Theatre (SBT). SBT's getrouwe opname en theatrale productie werden bekroond in kritische en populaire sentiment alike. Met Bernsteins innovatieve soundtrack – gehighlight door de komisch operatische "Captain Hook's Soliloquy" en de lispelende sopraan "Dream with Me" – en een levendig kinderensemble, heeft deze herwaken meesterwerk onmiddellijk jonge publiek geboeid.

West Side Story

Van al Bernsteins rijke menigte aan liedwerken, is de 1957 Broadway-musical "West Side Story" zijn kroonjuweel, universeel geliefd voor generaties door aanhangers van elke leeftijd. Hoewel in onderwerp dodelijk ernstig – losjes gebaseerd op "Romeo en Julia" als expositie-raamwerk voor de jaren '50 escalerende rassenspanningen en bendeoorlogen – en zijn voorstelling ongewettigd, is "West Side Story" ook een viering door muziek van liefde en van het leven. Het is Bernsteins getekstureerde, gesofisticeerde partituur die het onwaarschijnlijke prestatie bewerkstelligt om de verhaal's wreedelijke, ambiguë menselijke thema's benaderbaar, boeiend en inderdaad verlichtend te maken voor jong publiek. De musical's stijl harmoniseert naadloos klassieke en populaire stromingen, integrerend big-band jazz en Latijnse invloeden samen met episch romantische ballades. En Bernsteins nummers zelf – van de opwindende "I Want to Live in America" tot de vrolijke "I Feel Pretty" tot de liefdesbrief van "Maria" – zijn, een na de ander, tijdloze klassiekers, betoverend voor toen en altijd.

Muziekgenres

Related Categories