De pianosonata is een werk voor piano dat typisch drie tot vier bewegingen heeft. De eerste is een introductie, de tweede is langzamer of meer reflecterend in stemming en de derde is snel, vaak virtuoos van aard. De vierde beweging, wanneer aanwezig, is ook een snelle beweging.
Pianosonates begonnen te worden gecomponeerd na de uitvinding van de piano in de vroege 1700s. Belangrijke pianosonates uit deze periode werden geschreven door Haydn en Mozart, onder andere componisten.
In de Romantische Era van de vroege tot late 1800s veranderde de sonata doordat de eindbeweging begon te eindigen met een scherzo, in plaats van een rondo. Beroemde composities uit deze periode zijn de 'Moonlight'-sonate in Cis-mineur van Beethoven en de 'Funeral March'-sonate in B-mol mineur van Chopin.
Pianosonates bleven geschreven in de moderne periode door componisten als Serge Prokofiev, Charles Ives en Lukas Foss.
Veel van de typische kenmerken van de sonata worden niet gebruikt in moderne sonates, wat te zien is in de sonates van Barraqué en Boulez. Zij missen enige verbinding in vorm of genre met eerdere sonates, volgens de 'Grove Dictionary of Music'.
Een modern voorbeeld van de pianosonata die traditie breekt is de pianosonate van Leonard Bernstein geschreven in 1938. Hij heeft slechts 2 bewegingen, de tweede met 3 tempomarkeringen: Largo, Moderato en Cadenza.