Gangsta rap is een subgenre van hip-hopmuziek dat zich in de mid tot late jaren 80 in Amerika ontwikkelde en dat subsequent gehomogeniseerd is voor mainstream publiek. De teksten van veel gangsta rap artiesten gaan over gangcultuur, binnenstedelijk geweld, seksuele promiscuïteit, druggebruik en een sterke afkeer van autoriteitsfiguren, met name de politie. Als zodanig is gangsta rap bekritiseerd door rechter en linker commentatoren, en velen ertussenin, voor de effecten die het op Amerikaanse jeugd heeft gehad.
Gangsta rap teksten en beelden maken vaak referentie tot daden van lichamelijk geweld en ernstigere misdaden inclusief drive-by shootings en moord. De gewelddadige teksten van het genre zijn onder nog grotere controle gekomen van de media sinds de dodelijke schietpartijen van gangsta rap luminaires 2Pac en The Notorious B.I.G. in 1996 en 1997 respectievelijk. De gecombineerde effecten van gewelddadige teksten, beelden en mediasensationalisme hebben geholpen gangsta rap te maken tot het meest succesvolle en mainstream subgenre van hip-hop.
Gangsta rap is beschuldigd van het aanmoedigen van misogynie door de objectivering van vrouwen in rapvideo's, albumcovers en teksten. Veel rapartiesten, inclusief Eminem en N.W.A., zijn aangesproken voor het overmatige gebruik van minachtende woorden bij het verwijzen naar vrouwen. Vrouwen zijn ook seksueel geobjectiveerd in gangsta rap teksten en worden vaak afgebeeld als alleen goed voor seks. De New York-rapper Slick Rick's 1988 nummer 'Treat Her Like a Prostitute' is een voorbeeld hiervan.
Veel gangsta rappers hebben platen gemaakt die openlijk het gebruik van marihuana en andere drugs promoten en aanmoedigen, meest beroemd Dr. Dre met zijn iconische 1992 album "The Chronic", wat zelf een slangterm is voor marihuana. Drugshandel als manier om een levensonderhoud te verdienen is ook een terugkerend thema in gangsta rapmuziek. In tegenstelling, wijzen veel rappers erop dat drugshandel puur een middel tot een doel is in een samenleving waar ze zich afgezet voelen en geen gewone banen kunnen krijgen.
Politiegeweld tegen Afrikaans-Amerikaanse tieners is bestreden door veel gangsta rap artiesten met platen die haat tegen de politie en de meeste autoriteitsfiguren in het algemeen aanwakkeren. N.W.A. kreeg internationale aandacht in 1988 voor een plaat die politiegeweld aan de kaak stelde. Deze wijdverspreide aandacht hielp gangsta rap een mainstream genre te maken. Een ander opvallend nummer is 'Cop Killer' door de groep Body Count (waarvan gangsta rap pionier Ice-T de frontman was) wat veel kritiek ontving van onder anderen toenmalige president George H. Bush en Tipper Gore voor het niet-respecteren van wetshandhavingsambtenaren.
Gangsta rap heeft veel afkeurers maar veel schrijvers zijn naar zijn verdediging gesprongen. Gangsta rap, en hip-hop in het algemeen, heeft zwarte jongeren een platform gegeven om sociale onrechtvaardigheden en ongelijkheden te belichten. Als sociaal bewuste rap, onthullen de verhalen van geweld en de obsessie met materieel bezit in gangsta rap maatschappelijke kwesties die centraal zijn voor Afrikaans-Amerikaans leven in grote steden. In deze zin initieert gangsta rap een dialoog tussen Afrikaans-Amerikaanse jeugd en de rest van de samenleving. Rapteksten zouden ook gewaardeerd moeten worden als literatuur, aangezien ze discussie en woordspel bevorderen.
Michael Eric Dyson, auteur van "Holler If You Hear Me: Searching for Tupac Shakur," merkt op dat, voor beter of erger, gangsta rap een vlag is onder veel jongeren een identiteit kunnen vinden die hen anders ontgaan was. Rappers als 2Pac promoveerden het concept van 'Thug Life' wat zocht om zwarte jeugd te verenigen. Evenzo bevorderen de regionale variaties van gangsta rapmuziek staats trots en cameraderie onder mederappers en fans. Net als rockmuziek een levensstijl is voor velen die tatoeages en piercings krijgen, is gangsta rap een levensstijl voor veel mensen en biedt hen gemeenschappelijke manieren van denken en kleden.