De muziekwereld heeft veel te danken aan de oude Grieken. Het woord "muziek" is namelijk afgeleid van de negen muses van het oude Griekenland, godinnen die overheersten over de kunsten en wetenschappen. Moderne muzikanten verwijzen naar hun muse, iemand die invloed heeft op andermans creatief werk. Verschillende muzikale termen als melodie, toon, ritme en anderen hebben hun wortels in de Griekse taal. Pythagoras, de vader van de muziektheorie, was Grieks. Maar met de val van het oude Griekenland en de instorting van het Romeinse en Byzantijnse rijk, viel Griekse muziek in een sluimer van enkele eeuwen tot het in de 19e eeuw herboren werd.
De oude Grieken hadden muziekinstrumenten als trommen, cymbalen en pijpen. De vroegst bekende Griekse muziek was verweven met Griekse poëzie. Dansen met de lyra (phorminx) werd gebruikt om dichters te begeleiden die melodieën componeerden uit korte herhaalde zinnen. Oude Grieken gebruikten muziek om hun goden te eren. Een specifieke Griekse legende vertelt hoe de god Hermes de eerste lyra maakte van een schildpad. Hermes gaf de lyra aan Apollo, de god van de rede, want Griekse muziek wordt gekenmerkt door geordende patronen. Naast Hermes en Apollo waren andere Griekse goden verbonden met muziek: Pan, Orpheus, Dionysus en de Gratiën (dochters van Zeus).
Muziek speelde een belangrijke rol in het onderwijs en werd beschouwd als een hoofdvak, net zo essentieel als lezen, schrijven en rekenen. Griekse jongens begonnen op 6-jarige leeftijd met muziekles. De Griekse muzikale modi werden in de Griekse muziektheorie geleerd. Uiteindelijk vormden de Griekse muzikale modi de basis voor klassieke en westerse religieuze muziek. Studenten gebruikten zang om oden als de Ilias en de Odyssee te memoriseren. Geïntrigeerd door de harmonie van muziek, ontwierp een uitzonderlijke student, Pythagoras, in de 500s v.Chr. een wiskundige theorie achter muzikale tonen die nog steeds in moderne tijden gebruikt wordt.
Tijdens het Byzantijnse Rijk (330 n.Chr. tot 1453 n.Chr.) werd Griekse muziek beïnvloed door oosterse liturgische gezangen. Deze traditie van zangen duurde tot de Byzantijnse hoofdstad Constantinopel in 1453 viel. Muziek was monophonisch, wat betekent dat het bestond uit slechts een enkele muzikale lijn zonder harmonie. Naast het monophonische karakter, miste de vocale muziek instrumentale begeleiding. Dit type muziek ontwikkelde zich in de christelijke Griekse steden Antiochië, Alexandrië en Efeze. De 400 jaar slavernij na de instorting van het Byzantijnse Rijk was een harde periode waarin elke invloed op Griekse muziek werd onderdrukt.
Griekse volksliederen, die teruggaan tot oude Griekse poëzie en muziek, verwijzen naar de liederen gegeven aan het volk. Twee verschillende periodes van Griekse volksliederen zijn de akritische en de klephtische beweging. Daterend uit de 9e eeuw n.Chr., drukten de akritische stijlen de strijd uit van Griekse krijgers die de grenzen van het Byzantijnse Rijk verdedigden. De klephtische beweging besloot het einde van de Byzantijnse periode en het begin van de Griekse Revolutie, leidend tot Grieks onafhankelijkheid in 1821. Muzikale stijlen uit de klephtische beweging omvatten liefdesliederen, bruidsliederen en liederen over zowel vrijheid als ballingschap.
Griekse muziek werd herboren in de 1800s. Componisten als Spyridon Xyndas, Spyridon Samaras (componist van het Olympisch himn), en Nikolaos Mantzaros beïnvloedden Griekse muziek in de 19e eeuw. Dimitris Lialios en Dionysios Rodotheatos waren symfonisten bekend om Griekse muziek te revitaliseren. Componist Kleon Triantafylou, bekend als "Attic", creëerde een van de eerste repertorium Griekse troupes in zijn beroemde "Mantra tou Attic". Veel andere getalenteerde artiesten en componisten kwamen uit deze periode met hun muziek die uiting gaf aan alledaagse Griekse ervaringen.
Als de 20e eeuw aanbrak, leidden vrouwelijke vocalisten meestal bands, met een viool en een sandouri. Enkele bekende muzikanten waren Marika Papagika, Ross Eskenazi, Agapios Tomboulis en Rita Abatzi. De Rebetiko-beweging begon in deze tijd met Byzantijnse, Syriese en Ottomaanse invloeden. Rembetika-muziek, de Griekse undergroundmuziek, begon rond begin 1900s. Deze muziek werd beïnvloed door 2 miljoen Griekse vluchtelingen uit Klein-Azië.
Volksmuziekstijlen als amanethes en rebetika, die Griekse en Byzantijnse tradities combineerden, werden herlevend in de jaren '70. In de jaren '50 en '60 kregen diverse Griekse componisten wereldwijde faam, zoals Yanis Xenakis. Griekse jeugd keerde zich tot pop- en rockmuziek in de jaren '60 toen groepen als de Idols en de Charms in populariteit stegen. Popmuziek werd beïnvloed door zowel Britse en Amerikaanse rockmuziek, als Griekse volksliederen. Moderne Griekse muziek omvat volksmuziek met deze tradities die zowel oosterse als westerse invloeden combineren.