Met hiphop nog een decennium binnen, kan alles uit de jaren 90 en daarvoor nu als old school beschouwd worden. Veel van deze old school artiesten zijn nog steeds actief, en verschillende nieuwe artiesten lenen zwaar van het verleden. Net als met geschiedenis is het belangrijk de evolutie te kennen om het onderwerp echt te begrijpen. Pioniers met zware eerbied vandaag zijn onder andere Public Enemy, Dr. Dre, Tupac en Q-Tip. Elke van deze artiesten kwam uit verschillende regio's met hun eigen verschillende stijlen en geluiden.
Begin jaren 90 was hiphopmuziek gekenmerkt door bewuste politieke stijl rappers, met name Public Enemy. Rappers van de politieke stijl richtten zich vaak op overheid en politici in hun rijmen. Hierdoor werden deze rappers zelf doelen. Andere bewuste rappers, zoals Rakim en Nas, gingen een meer journalistieke aanpak in door hun gemeenschappen en de problemen die ze tegenkwamen, levendig te beschrijven in straattaferelen.
Midden jaren 90 was het populair om oude funkplaten van George Clinton en dergelijken te samplen. Deze stijl werd gepopulariseerd door westkust-rappers Dr. Dre en Snoop Doggy Dogg. The Chronic en Doggystyle maakten beiden gebruik van Dre's funky George Clinton-geïnspireerde composities, wat een zachte, soepele sound introduceerde die de gehele Californische beweging vertegenwoordigde.
Gangsta rap ontwikkelde zich als een soort bijproduct uit de politieke rapstijl. De politieke discussies verdwenen uit de muziek en de woede klonk na. Tupac is een primair voorbeeld van de gangsta rap-stijl, startend als een politiek bewuste rapper die een agressieve machismo gangsta rapper werd. Zelfs Dr. Dre en Ice Cube, twee rappers uit de politiek geladen groep N.W.A., gingen naar gangsta rap toen het populair werd.
Vaak is de meest overziene stijl van old-school hiphop die van eclectische artiesten zoals Q-Tip en The Pharcyde. Deze artiesten maakten meer hedendaagse keuzes in hun muziek, met teksten meestal over relaties, gewone dagelijkse activiteiten en vredige vibes. Video's gedraaid voor eclectische artiesten waren veel kleurrijker dan de standaard rap-kost, en gebruikten ongewone visuele esthetiek voor die tijd, zoals: achterwaartse bewerking, omgekeerde opnames en zwart-wit tegen kleur effecten.