Bebop, blues en jazz zijn namen van muzikale stijlen die in de 20e eeuw in de Verenigde Staten ontstonden. Elke term kan een vage betekenis dragen of naar een distinct genre verwijzen. Toch zijn de muzikale stijlen die met elke term geassocieerd worden, gebonden door hun afstamming, en zijn ze nauw verwant.
De geschiedenis van blues, bebop en jazz strekt zich uit tot Afrikaanse slavenliederen en spirituals over hoop midden in vreselijke omstandigheden. In de vroege 1900er jaren gingen dergelijke nummers de populaire cultuur binnen via ragtime, een stijl die spirituals combineerde with marsen. Geïnspireerd door ragtime, voegden muzikanten zoals Louis Armstrong improvisatie toe aan optredens en creëerden ze een stijl die bekend kwam als jazz. Grote bands speelden doorheen de jaren '20 en '30 voor enthousiaste danspubliek, maar vielen in ongenade na de Tweede Wereldoorlog. In de jaren '40 creëerden virtueuze en vooruitstrevende muzikanten bebop, een stijl met een aanhoudende invloed in jazz.
Naast het uiten van hoop ondanks moeilijke tijden, is blues een specifieke nummerstructuur, of een variatie ervan. De structuur is 12 maten lang en bestaat uit drie melodische zinnen en drie akkoorden. Elk nummer met deze structuur, ongeacht de instrumentatie of lyrische inhoud, wordt blues genoemd. Muzikanten zoals Lead Belly, Bessie Smith en Muddy Waters voerden nummers met deze structuur uit. De structuur is vitaal voor een substantieel deel van jazz, inclusief die uitgevoerd door Duke Ellington en Charlie Parker.
De vraag wat precies jazzmuziek constitutieert is controversieel onder jazzgeleerden en muzikanten. Echter, de term verwijst in grote lijnen naar muziek die improvisatie incorporeert en oorsprong heeft in ragtime en blues en elke stijl die, direct of anderszins, voortkomt uit de eerste jazmuziek. Doorheen de 20e eeuw heeft de term "jazz" naar talloze uiteenlopende stijlen verwezen, met name in de decennia na de Tweede Wereldoorlog. Eerder verwies "jazz" naar populaire instrumentale dansmuziek. Naarmate dansbands, bekend als big bands, grotendeels ontbonden toen veel van hun leden geroepen werden voor militaire dienst, muteerde jazz over het algemeen van populaire muziek naar kunstmuziek en nam verschillende richtingen.
Muzikanten in de jaren '40 ontwikkelden bebop, een hoogst virtueuze stijl van improviseren. De term is een onomatopeïsche verwijzing naar de melodische articulatie die in bebop-composities en improvisaties gebruikt wordt. Bebop gebruikte conventies van jazz, inclusief de blues-nummerstructuur. Echter, in plaats van te focussen op melodische improvisaties over ontspannen grooves ontworpen om dansers aan te moedigen, benadrukten bebop-muzikanten ritmische en harmonische complexiteit en speelden ze vaak op heel snelle tempos. Beroemde bebop-muzikanten zijn saxofonist Charlie Parker, trompetist Dizzy Gillespie en pianist Bud Powell.
Het verschil tussen blues, jazz en bebop is geen kwestie van verschillende muzikale stijlen, maar eerder een kwestie van de beoogde betekenis van de termen. De woorden zijn niet wederzijds uitsluitend, maar verwijzen naar verschillende aspecten van een enkele, maar brede, Amerikaanse muzikale traditie.