Lang voor de swing-heropleving van de midden jaren negentig, graced grote jazzensembles podium en scherm met big band-muziek. Het genre zag veel verschillende interpretaties en werd hugely populair voordat het in de late jaren veertig uitstierf.
Een big band is doorgaans een jazzensemble met 10 of meer muzikanten dat trompetten, trombonen, saxofoenen en een ritmesectie omvat bestaande uit elke combinatie van piano, bas, drums en gitaar.
Big band-muziek ontwikkelde zich uit vroege Afro-Amerikaanse muziekstijlen, zoals blues en jazz. Het werd populair in de jaren dertig.
In tegenstelling tot de meeste jazz, is big band-muziek hoogst gearrangeerd. Geïmproviseerde big band-muziek werd nooit zo populair als zijn gearrangeerde tegenhanger.
Big bands voerden een verscheidenheid aan jazzstijlen uit, inclusief swing, bebop, hard bop en cool.
"De Koning van Swing", Benny Goodman, Glenn Miller, Duke Ellington en Count Basie zijn een paar voorbeelden van bandleiders die big band-muziek populair maakten in de vroege 20e eeuw.
Big band-muziek was hoogst populair bij jong publiek. Grote ensembles waren vereist om de honderden, soms duizenden, dansers te vermaaken die opkwamen in balzalen.