Funk-muziek greep in in de uitbreidende industrie van muziekgenres in de jaren '60. Van ziel- en bluesmuziek, tot de distincte vocals van James Brown, is funk-muziek een "stoofpot van jazz, blues, rock 'n' roll, ziel, gospel en reggae," volgens Chevroncars.com. Het is afgeleid van de muzikale ideeën van Afrikaans-Amerikaanse muziek, en kenmerkt hoornsecties, funky gitaar- en basriffs, en een zielig gedreven drumbet.
Volgens Wordwebonline.com wordt het muzikale genre funk gedefinieerd als "een aardse soort jazz die gecombineerd wordt met blues en ziel; heeft een zware baslijn die de eerste teller in de maat benadrukt." De stijl heeft ideeën verzameld van succesvolle genres zoals jazz en blues, en de beatpatronen en gitaarriffs opgeruimt om het distinct te maken van alle andere soorten muziek.
In de 20e eeuw, naarmate Afro-Amerikanen de cultuur van muzikale genres zoals ziel, blues en jazz pioneerden, verwelkomden andere culturen deze genres met hun eigen ideeën. Amerikanen mengden Afrikaans-Amerikaanse muziek met gospel, klassieke en volksmuziek, wat andere soorten muziek creëerde zoals ragtime, big band, swing en rock 'n' roll. Zielmuziek exploderde tijdens de jaren '60, en in de jaren '70 creëerde een nieuwe stem uit zielmuziek funkmuziek. James Brown had een uitsprekende stem in ziel die de toekomst van funk onthulde.
Na succes in de jaren '60 als "Soul Brother Number One," waren Brown's hitopnames "geassocieerd met de opkomst van de zwarte esthetische en zwarte nationalistische bewegingen, met name de nummers 'Say it Loud--I'm Black and I'm Proud' en 'Don't Be a Drop-Out.' In 1970 was hij bekend geworden als de "Godfather of Soul" en begon zijn muziek te "funk'en" op, wat leidde tot "verscheidene dansrage," volgens Biography.com. Andere funkbands zoals Parliament duikten op in de funkmuziekscène met een diepere, meer groove-georiënteerde klank, vergelijkbaar met die van James Brown.
George Clinton, een muzikale componist en arranger tijdens de tijd van James Brown, creëerde twee bands: Parliament (voorheen bekend als The Parliaments) en Funkadelic. Terwijl Parliament zich richtte op de hoorns als hoofdinstrument, benadrukte Funkadelic de gitaars. Echter, beide muziekstijlen bevatten een "diep, ritme-volle groove," volgens History of Funk, die de elementen van rock 'n' roll, jazz, urbane, rhythm and blues, ziel, gospel en klassiek bevatte. Clinton mengde de stijlen van de twee bands en noemde het "P-Funk."
Volgens Chevroncars.com, naarmate funkmuziek in de jaren '60 en '70 opkwam, zagen veel mensen funk als "de ziel van alle zwarte muziek, verleden, heden en toekomst." Sommige muzikanten geloven dat funk de meest positieve uitdrukking is die Amerika ooit heeft meegemaakt, omdat het niet alleen over de muziek gaat, maar over de cultuur van het volk. Het genre "vertegenwoordigt het succesvolle einde van de burgerrechtenstrijd van de jaren '60 en kondigde de aanvang van een nieuwe beginning voor zwarte mensen in de jaren '70 aan." Het gevoel en de emotie van de muziek moedigde de zwarte gemeenschap aan en gaf hen een gevoel van macht en menselijkheid.