Chicago heeft een rijke geschiedenis in veel muziekbewegingen, maar is vooral bekend om zijn wortels in jazzmuziek. Na de schepping in New Orleans, verhuisden zwarte muzikanten na de Eerste Wereldoorlog naar Chicago om 'hot jazz' te spelen in een grotere stad. Chicago's jazzscene bestaat al in verschillende vormen sinds die tijd.
Muzikanten van langs de Mississippi Rivier en over heel het Midwest kwamen naar Chicago om in clubs op te treden. Beroemde muzikanten als Louis Armstrong en Earl Hines speelden en namen op in Chicago, wat hielp de stad te vestigen als een jazz-hub.
Als verdere ontwikkeling van ragtime, dat weinig improvisatie kenmerkt, was de Chicago-stijl van jazz iets risicovoller dan de voorgangers. In Chicago vervingen jazzmuzikanten vaak tuba's en banjo's (prominent in het Zuiden) door snellere tempi, contrabas en gitaars.
Veel jazzmuzikanten gebruikten Chicago als halverwege punt tussen carrières in New Orleans en New York City. Jazz begon in Louisiana, maar Chicago-stijl jazz had meer solo's en improvisatie. Toen muzikanten in de jaren 20 naar New York verhuisden, nam jazz meer diverse vormen aan, van de klassieke invloegen van George Gershwin tot de ontwikkeling van big-band swing.
In de jaren 30 zwijgde Chicago's jazzscene, maar stierf nooit. Er zijn veel jazzclubs in Chicago geweest sinds dien, maar geen zo beroemd als de Green Mill in Chicago's Uptown-buurt. Met banden tot Al Capone, had de Green Mill de beste jazz van de mid-20e eeuw en trekt nog steeds populaire muzikanten.
De oudste Grant Park zomer-muziekfestival in de stad is het Chicago Jazz Festival, wat meer dan 30 jaar oud is. Beroemde artiesten komen nog steeds naar Chicago's meerpark voor een weekend jazzconcerten. Ornette Coleman, Miles Davis, Ella Fitzgerald en vele andere jazzgrootheden hebben op het evenement opgetreden.